Bugün gökyüzü duman kokuyor...
Ormanlar yanıyor,
Canlılar yanıyor,
Ağaç ağlıyor, ben ağlıyorum.
Kuşlar susuyor, ben susuyorum.
Toprak kavruluyor, yüreğim kavruluyor.
Bir ceylanın korkusuna değiyor gözlerim,
Bir kuşun yarım kalan türküsüne...
Rüzgâr, küllerin arasından geçerken
Sanki her dal, adımı fısıldıyor.
Canlılar ağlıyor, ben ağlıyorum.
Elimden bir şey gelmiyor;
İnsan bazen, en büyük acıyı
Sadece seyretmek zorunda kalınca öğreniyor.
Bir ağaç devrilince,
Bir ömür eksiliyor sanki dünyadan.
Çünkü orman, sadece ağaç değildir;
Bir yuva, bir nefes, bir hatıradır.
Ey ateş! Geriye ne bırakacaksın?
Küller mi, sessizlik mi?
Ben ise bugün,
Yanan her dalda biraz daha eksiliyorum.
Fatma Düz